Przez dekady czerwony przewodnik oponiarskiego giganta wyznaczał standardy kulinarnego świata. Dziś stał się skostniałym symbolem hermetycznego snobizmu, w którym 12 mikro-dań z ciekłego azotu i pianki za 900 zł otrzymuje poklask, podczas gdy wybitne lokale z duszą — rzemieślnicze pizzerie, autentyczne bary ramen gotujące wywary przez 16 godzin czy klimatyczne bistra — są z góry ignorowane.

Równolegle Internet zalała fala płatnych artykułów w portalach miejskich, sponsorowanych rankingów "Top 10" oraz fałszywych opinii Google pisanych przez farmy botów. Gość płaci bajońskie sumy za marketingową wydmuszkę, a prawdziwy kucharz walczy z nieuczciwą konkurencją serwującą mrożonki z hurtowni.

„Jedzenie to nie teatr próżności ani wykres w Excelu. Prawdziwa gastronomia to spotkanie człowieka z człowiekiem przy stole pełnym bezkompromisowego smaku i pasji.”